Προσαρμογή CAD
Τα προβλήματα που καλείται να κάμψει η προσαρμογή στην εφαρμογή της είναι τρία. Το πρώτο είναι η καταγραφή και η κωδικοποίηση ενός γραφειακού σχεδιαστικού προτύπου, του τρόπου με άλλα λόγια που έχει αναπτύξει το γραφείο για να δομεί και να παρουσιάζει το σχεδιαστικό του έργο. Το πρόβλημα αυτό έχει τη ρίζα του στο ότι η σχεδιαστική γλώσσα ενός γραφείου αποτελείται από πληροφορίες που μεταδίδονται από στόμα σε στόμα και καταγράφονται σπάνια. Καθίσταται έτσι αναγκαία η στενή συνεργασία των μελετητών του γραφείου με τους συμβούλους ψηφιακής σχεδίασης ώστε να επιτευχθεί η ακριβέστερη δυνατή αποτύπωση της σχεδιαστικής αυτής γλώσσας. Όταν αυτή έχει επιτελεσθεί και η κωδικοποίησή της σε ρυθμίσεις του CAD έχει τελειώσει προκύπτει το δεύτερο πρόβλημα που έχει να κάνει με τη συνεπή και συνεχή τήρηση του προτύπου αυτού από όλους τους χρήστες. Η επιτυχής λύση αυτού του προβλήματος είναι εκείνη που θα κρίνει σε σημαντικό βαθμό την έκβαση του όλου εγχειρήματος. Το τρίτο πρόβλημα που παρουσιάζεται αφορά τη μετατροπή σχεδίων που δεν έγιναν με βάση το πρότυπο σε σχέδια που συμμορφώνονται προς αυτό. Τέτοια σχέδια συχνά είναι παλαιότερα σχέδια του γραφείου ή σχέδια εξωτερικών συνεργατών και η ύπαρξή τους δυσκολεύει την τήρηση της προσαρμογής.
Οι εργασίες που έχει να επιτελέσει η προσαρμογή είναι πέντε. Πρώτα πρέπει να θέσει τις βάσεις για μια εύληπτη και ασφαλή διαχείριση των σχεδίων που παράγονται. Μετά να κάνει δύο βήματα που μεταφράζουν το σχεδιαστικό κώδικα του γραφείου σε ρυθμίσεις του CAD: να δημιουργήσει το πρότυπο σχέδιο που περιλαμβάνει τις κύριες ρυθμίσεις και έπειτα να δομήσει τη βιβλιοθήκη συμβόλων του γραφείου. Τα δύο αυτά βήματα έρχεται να τα διασυνδέσει με τέτοιο τρόπο ώστε να διασφαλίσει τη συνεπή τους τήρηση από όλους τους χρήστες. Η σύνδεση γίνεται με τη προσαρμογή του περιβάλλοντος του CAD μέσω νέων εντολών. Τέλος στρέφεται στο κεφάλαιο της εκτύπωσης όπου παγιώνει τις αποδεκτές ρυθμίσεις ώστε να άρει κάθε σκιά αμφιβολίας για το αποτέλεσμα μιας εκτύπωσης.
Οι ανάγκες της προσαρμογής απορρέουν από τη φύση της. Ως μελέτη η προσαρμογή περνά φάσεις διερεύνησης και εφαρμογής. Το αποτέλεσμά της είναι ζωντανό όσο και το γραφείο που υπηρετεί: εξελίσσεται και αλλάζει με τη συσσωρευώμενη εμπειρία του γραφείου. Αυτό δημιουργεί την ανάγκη μιας διακριτικής συντήρησης που να αξιολογεί και να ενσωματώνει τις βελτιωτικές προτάσεις του γραφείου. Τα οφέλη, τέλος, που προσκομίζει η προσαρμογή αφορούν την παραγωγικότητα. Το CAD καθίσταται ευκολότερο και γρηγορότερο τόσο στη χρήση του όσο και στην εκμάθησή του και η πρώτη αυτή διευθέτηση βασικών σχεδιαστικών πρακτικών ανοίγει το δρόμο της διερεύνησης πιο εξελιγμένων τεχνικών modelling και τρισδιάστατης σχεδίασης.
Τα οφέλη αυτά είναι συχνά μη μετρήσιμα και γίνονται αντιληπτά εμμέσως καθώς οι μελετητές αφιερώνουν απερίσπαστοι το χρόνο τους στις πιο ουσιώδεις πτυχές των καθημερινών τους καθηκόντων.
Τελευταία τροποποίηση: 2008-12-05
