Η προσπάθεια ξεκίνησε το 1999 με την ίδρυση της φιλανθρωπικής οργάνωσης Architecture for Humanity από τον Cameron Sinclair. Κάτω από την ομπρέλα της έχουν αναπτυχθεί πολλές τοπικές ομάδες με μέλη που ξεπερνούν συνολικά τους 2.500 μηχανικούς, μεταξύ των οποίων και η εταιρεία Ove Arup, και συμμετοχή σε περίπου 50 υπό εξέλιξη έργα διεθνώς.

Πέρυσι ο Sinclair τιμήθηκε με το βραβείο του Συνεδρίου TED που του έδωσε την οικονομική άνεση να εξελίξει την προσπάθειά του. Έτσι φέτος ανακοίνωσε την ίδρυση του Δικτύου Ανοικτής Αρχιτεκτονικής (OAN), μιας “online κοινότητας ανοικτού κώδικα αφοσιωμένης στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης μέσω καινοτομικής και αειφόρου (sustainable) σχεδίασης”. Το OAN αριθμεί ήδη πάνω από 3.400 μέλη, υποστηρίζεται από τεχνολογικές εταιρείες όπως η Sun και η AMD και ο ιστότοπός του είναι ο πρώτος που προσφέρει αρχιτεκτονικά σχέδια με τη λογική του ανοικτού κώδικα. Για να υποστηριχθεί αυτή η διάθεση σχεδίων έχουν συνταχθεί, σε συνεργασία με την Creative Commons, μια σειρά από άδειες που διευθετούν θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας.

Το άρθρο μου θύμισε μια άλλη μελέτη που έγινε τον Οκτώβριο του 2005 σε 15 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, από τη MORI. Ο τίτλος της ήταν What Makes a Great Employer? και η απάντηση είναι “σταθερότητα εργασίας”, αν και στην Ελλάδα πρώτη επιλογή είναι το πακέτο αμοιβής/παροχών. Ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει η απάντηση στην ερώτηση ποιά είναι, μετά την αμοιβή, η σημαντικότερη παροχή. Εδώ υπάρχει συμφωνία: η πληρωμένη από τον εργοδότη κατάρτιση/εκπαίδευση.

Διαπίστωσαν ότι για τους υπαλλήλους γραφείου (white-collar workers) που απασχολούνται σε έργα, υπάρχουν στατιστικώς σημαντικές σχέσεις μεταξύ της χρήσης πληροφορικής, των κοινωνικών δικτύων (social networks), των ολοκληρωμένων έργων και των εσόδων.

Παραδόξως, ίσως, βρήκαν ότι η πληροφορική συσχετίζεται με πιο αργό ρυθμό εργασίας. Αλλά όσοι τη χρησιμοποιούν έντονα έχουν αυξημένη δυνατότητα παράλληλης εργασίας (multitasking) και μπορούν να ολοκληρώσουν περισσότερα έργα—σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που τείνουν να δουλεύουν σειριακά (σειραϊκά). Η σχέση όμως αυτή ανάμεσα στην παραγωγικότητα και στην παράλληλη εργασία έχει σχήμα ανεστραμμένου U, που σημαίνει ότι πέρα από ένα βέλτιστο σημείο η παράλληλη εργασία μειώνει την παραγωγικότητα.

Προέκυψε επίσης ότι τεχνολογίες που προάγουν την παράλληλη εργασία είναι οι ασύγχρονες, όπως το email και η χρήση βάσεων δεδομένων, καθώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν όταν υπάρχει διαθέσιμος χρόνος. Αντιθέτως οι σύγχρονες τεχνολογίες, όπως το τηλέφωνο, έχουν αρνητική επίδραση.

Τέλος, εμφανίστηκε μια ισχυρή σχέση μεταξύ της παραγωγικότητας και της δομής και του μεγέθους των κοινωνικών δικτύων που υφαίνουν οι υπάλληλοι με την ηλεκτρονική αλληλογραφία τους (βλ. διάγραμμα στο άρθρο του Computerworld).

Ο Marshall Van Alstyne συμπυκνώνει το μήνυμα της μελέτης: “Επενδύστε σε δεξιότητες πληροφορικής”. Εξηγεί ότι η υψηλότερη στάθμη δεξιοτήτων επιτρέπει την παράλληλη εργασία και την αύξηση εσόδων. Και προειδοποιεί ενάντια στην προσδοκία ταχύτερης ολοκλήρωσης έργων υπογραμμίζοντας ότι θα αυξηθούν τα ολοκληρωμένα έργα, δεν θα μειωθεί ο απαιτούμενος χρόνος ανά έργο.

Τον Δεκέμβριο που πέρασε η μελέτη κέρδισε το βραβείο καλύτερης ερευνητικής εργασίας στην ICIS. Για τον Erik Brynjolfsson μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στη Βιβλιοθήκη.